Zmarł cesarz reportażu
Ryszard Kapuściński, jeden z najbardziej cenionych polskich pisarzy, autor reportaży z wielu zakątków świata nie żyje. Twórca „Cesarza
”, „Hebanu
” i „Wojny futbolowej
” w marcu skończyłby 75 lat.
Ostatnie dni
Był autorem wielu reportaży i książek dotyczących problematyki całego świata. Od kilku lat wymieniano go jako poważnego kandydata do literackiej nagrody Nobla. Jak powiedział dziennikarz Mirosław Ikonowicz, wieloletni przyjaciel Kapuścińskiego – pisarz przeszedł 19 stycznia operację nowotworu w szpitalu warszawskiej Akademii Medycznej przy ul. Banacha.
Wybudzony po trzech dniach, rozmawiał z bliskimi. We wtorek doznał rozległego zawału serca i pomimo wysiłków lekarzy zmarł ok. godz. 19.30.
Z Pińska na Czarny Ląd
Urodził się w 1932 r. w Pińsku na Polesiu (dziś Białoruś) w rodzinie nauczycieli. Jako dziennikarz zadebiutował w wieku 17 lat w tygodniku „Dziś i Jutro”, potem pisywał w „Sztandarze Młodych”. W roku 1951 rozpoczął studia na Wydziale Polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego, przeniósł się jednak na historię.
Po raz pierwszy jako dziennikarz Kapuściński wyjechał w 1956 r. do Indii, odwiedził także Afganistan i Pakistan. W następnym roku pojechał do Japonii i Chin.
W 1958 przez 10 miesięcy pracował w Polskiej Agencji Prasowej, potem zaproponowano mu etat w „Polityce”. W 1962 r. Kapuściński został stałym korespondentem PAP w Afryce. O narodzinach Trzeciego Świata pisał w „Czarnych gwiazdach” (1963) i „Gdyby cała Afryka ” (1969).
W połowie 1967 r. podróżował po siedmiu azjatyckich i zakaukaskich republikach Związku Radzieckiego. Owocem tej podróży jest książka „Kirgiz schodzi z konia ” (1968).
Świat pod ręką: z Ameryki Łacińskiej do Iranu
Na jesieni 1967 r. został korespondentem PAP w Ameryce Łacińskiej, gdzie spędził pięć lat mieszkając w Chile, Meksyku, Boliwii i Brazylii. Zaowocowało to dwiema książkami: „Chrystus z karabinem na ramieniu ” (1975) o Boliwii i Antylach i „Wojna futbolowa” (1978).
W 1974 r. Kapuściński rozpoczął pracę w tygodniku „Kultura” i wyjechał do Angoli, tuż przed odzyskaniem przez nią niepodległości. Przebieg wojny domowej, która się tam rozpętała opisał w książce „Jeszcze dzień życia ” (1976).
Pracując w „Kulturze”, w latach 1974-1980 Kapuściński bezustannie podróżował, kilkakrotnie był w Etiopii i Iranie. Owocem tych podróży stały się dwie książki, które przyniosły autorowi międzynarodowy rozgłos: „Cesarz” (1978) o świetności i upadku Hajle Sellasje w Etiopii i „Szachinszach ” (1982)o dworze szacha Rezy Pahlawi w Iranie.
W latach 1989-1991 Kapuściński podróżował po upadającym radzieckim imperium. Powstałe na podstawie zebranych materiałów „Imperium ” to trzecia książka Kapuścińskiego, która zrobiła karierę na Zachodzie. Jej autor stał się najczęściej tłumaczonym polskim pisarzem. „Cesarza” wydano na świecie 28 razy, „Imperium” – 23 razy.
W 1990 r. ukazał się pierwszy tom „Lapidarium” – zbiór drobnych refleksji z przeczytanych lektur i podróży. („Lapidarium II ” ukazało się w 1995 roku, III – 1997, IV – 2000. V – 2002).
Kolejną książką Kapuścińskiego jest „Heban” (1998), w której autor powraca do tematu afrykańskiego. W 2000 ukazuje się czwarta część cyklu – „Lapidarium IV ”. Jesienią 2000 wydany zostaje album fotograficzny, w którym znalazły się zdjęcia z afrykańskich podróży Kapuścińskiego.
W 2003 r. ukazał się „Autoportret reportera ”. W 2004 r. do księgarń trafiły „Podróże z Herodotem ”, książka która osiągnęła wielki sukces i przyniosła autorowi prestiżowe nagrody. W 2006 r. Kapuściński wydał tomiki poezji „Prawa natury ” oraz zbiór wykładów „Ten inny ”.
źródło: kapuscinski.info