W ów wtorkowy wieczór, kiedy po kilku telefonach musiałem uwierzyć, że Ryszard nie żyje, ta scena pojawiła się przed moimi oczami.
Pewnej niedzieli, w marcu trzy lata temu, koło wiosennej równonocy, pojechaliśmy starym samochodem Ryszarda do Anina, na południowy wschód od Warszawy - tam, gdzie jest rozległy, wysokopienny las, przepiękny rezerwat przyrody.
Chodziło o spacer. Z Ryszardem najlepiej rozmawiało się, kiedy można było się dołączyć do jego chodzenia.
Szliśmy piaszczystą ścieżką wśród drzew, a raczej pod drzewami, bo pnie tych sosen, lip i brzóz są rzeczywiście bardzo wysokie, patrzyliśmy w górę na korony drzew.
Chłodno, świeżo, cicho.
Raptem zmiana jak w teatrze - znikąd gwałtowna wichura. Wszystkie drzewa zaczęły niby tańczyć, szaleć, machać gałęziami, wstrząsać, kołysać się, chwiać, nawet pnie dębów się gięły.
I hałas wzrastający do huku. Ryszard zawołał do mnie: “Słuchaj, Andersie, wiesz, co to jest, co się tu dzieje? To drzewa budzą się po zimie, chcą otrząsnąć się ze sztywności, karmić się z ziemi, puścić liście, zieleń, przyjmować światło, zacząć żyć od nowa”.
Musieliśmy przerwać spacer, uciec, wichura groziła obaleniem wysokich pni.
Anders Bodegard poeta, tłumacz książek Kapuścińskiego na język szwedzki
Źródło: Gazeta Wyborcza