Autor:Krzysztof Masłoń Źródło:Rzeczpospolita

Kibicowałem jego “Mapie Mundi”. Miała to być trylogia, z “Hebanem” jako pierwszym tomem i dwoma następnymi tomami poświęconymi Ameryce Łacińskiej i Azji. Ten amerykański tom był bliski powstania po podróżach do Argentyny i Kolumbii w 2002 roku, ale ustąpić musiał zamierzeniu pisarskiemu podjętemu jakby z marszu, niemal w przededniu olimpiady w Atenach - “Podróżom z Herodotem”. Pamiętam, jak zarażał mnie entuzjazmem do swego antycznego bohatera. “Jego “Dzieje” to wielki utwór prozy światowej mający polifoniczną strukturę - przekonywał. - On przedstawiał świat tak, jak wielki kompozytor buduje swoją symfonię”. Tak i postrzegał świat Pan Ryszard; jako współzależność różnych elementów, kultur, ludów, razem tworzących wielką syntezę.

“Mapa Mundi” nie powstanie, jak też nie doczekamy się jego książki o krainie dzieciństwa, o Polesiu, Pińsku. Nie wdrapię się już nigdy na stryszek jego domu na Kolonii Staszica, by wysłuchać sceptycznych sądów pisarza o nowoczesności i globalizacji. Mając świadomość, że odrywam go od zajęć pilniejszych i ważniejszych.

Chociaż Ryszard Kapuściński, stale narzekając, że najprzeróżniejsze obowiązki odrywają go od pisania, lubił spotkania z czytelnikami i dziennikarzami, wykłady i dyskusje. Podkreślał, że dziennikarstwo - takie jakie uprawiał - nie jest zawodem dla cyników.

Pokazywał inny świat. Świat niepojęty, czasem zredukowany do jednej koszuli, garnki, miski, łyka wody. W takim świecie - zazwyczaj głuchym i niemym - żyje dwie trzecie ludzkości. Przypominał o tym nam - wciąż niezadowolonym, nienasyconym, zajętym tym, co nieistotne, trzeciorzędne, błahe.

źródło: kapuscinski.info