Rana Dasgupta jest brytyjskim pisarzem i eseistą bengalskiego pochodzenia, autorem powieści i tomów esejów. Przez ponad dekadę mieszkał w Delhi, obserwując z bliska przemiany, jakie dokonały się w mieście po liberalizacji indyjskiej gospodarki na początku lat 90. To Delhi — wyrwane z wiejskiej letargi i pchnięte w zawrotne tempo globalizacji — stało się tematem jego reporterskiej książki.

„Delhi. Stolica ze złota i snu" jest portretem metropolii, w której nowe bogactwo i dawna bieda żyją obok siebie w stanie permanentnego napięcia. Dasgupta spotyka się z szerokim przekrojem ludzi: z miliarderami z branży nieruchomości i technologii, z dziećmi dawnych arystokratów, z działaczkami praw kobiet, z migrantami ze wsi szukającymi pracy w slumsach rozrastających się wokół szklanych wieżowców. Każda rozmowa to punkt wejścia do głębszej warstwy — historii, pamięci, pożądania i strachu.

Autor bada, jak przez Delhi przebiega linia podziału między klasami — jak nowa plutokracja kształtuje przestrzeń publiczną, jaką cenę płaci za swoje bogactwo środowisko naturalne i najubożsi mieszkańcy, w jaki sposób nowoczesność splata się z kastowością. Szczególną uwagę poświęca środowisku nowych elit biznesowych — ich stylowi życia, koneksjom z klasą polityczną i obsesji na punkcie statusu.

Książka jest zarazem refleksją nad tym, czym jest stolica w epoce globalizacji: nie centrum narodu, lecz węzłem globalnych przepływów kapitału, które tworzą własną, odciętą od reszty społeczeństwa rzeczywistość. Delhi Dasgupty staje się tu metaforą całego dwudziestego pierwszego wieku. Nagrodę za tłumaczenie otrzymali ex aequo Barbara Kopeć-Umiastowska, Janusz Ochab i Marta Szafrańska-Brandt.