Jessica Bruder jest amerykańską dziennikarką i reporterką, wieloletnią współpracowniczką „New York Timesa" i „Harper’s Magazine", znana z pogłębionych reportaży o zjawiskach społecznych ukrytych za oficjalnym obrazem Ameryki. Do Nomadland trafiła przypadkowo — historia kobiety żyjącej w furgonetce na parkingu za centrum handlowym stała się punktem wyjścia do trzyletnich badań, podczas których sama wiele razy wsiadała do samochodu i ruszała razem z bohaterami.

„Nomadland. W drodze za pracą" opowiada o nowym zjawisku społecznym, które wyłoniło się po kryzysie finansowym 2008 roku: o dziesiątkach tysięcy Amerykanów w wieku pięćdziesięciu, sześćdziesięciu i siedemdziesięciu lat, którzy stracili domy, oszczędności i perspektywę emerytury, i zamiast oczekiwanego spokoju znaleźli się w samochodach i campervanych przemierzających kraj za sezonową pracą. Pracują w magazynach Amazona, na polach zbierając buraki, w parkach narodowych, w campingach. Płacą za to własnym zdrowiem i wolnością.

Główną bohaterką jest Linda May — siedemdziesięciolatka, była kasjerka, która marzy o wybudowaniu własnego mini-domu z ziemi na kawałku pustyni. Wokół niej Bruder buduje galerię portretów ludzi, którzy znaleźli w nomadycznej wspólnocie coś, czego nie mogli mieć w dawnym życiu: solidarność, wolność od hipoteki, poczucie przynależności. Autorka nie sielankuje tej rzeczywistości — pokazuje wyczerpanie, ból pleców, puste baki, strach przed chorobą bez ubezpieczenia.

Reportaż jest diagnozą społeczeństwa, w którym system zabezpieczenia społecznego przestał działać, a korporacje chętnie korzystają z elastycznej, pozbawionej praw pracy ludzi, którym nie zostało nic innego. Książka stała się podstawą nagrodzonego Oscarem i Złotym Globem filmu „Nomadland" Chloé Zhao (2020). Tłumaczenia na język polski dokonała Martyna Tomczak.