Wstrząsający wielogłos kobiet, które służyły w Armii Czerwonej podczas II wojny światowej. Swietłana Aleksijewicz oddaje im głos i pokazuje wojnę nie jako heroiczną epopeję, lecz jako doświadczenie zapisane w pamięci ciała, codziennym strachu i późniejszym wyparciu.

To jedna z najważniejszych książek reporterskich o wojnie w XX wieku. Aleksijewicz rozbija oficjalne mity i zastępuje je prawdą ludzi, którzy przeżyli coś, czego nie da się opowiedzieć językiem państwowej chwały.

Książka znalazła się w finałowej piątce Nagrody im. Ryszarda Kapuścińskiego za reportaż literacki.