Reportaż o Rwandzie po ludobójstwie, napisany z perspektywy tych, którzy przeżyli, ale nie odzyskali normalnego życia. Wojciech Tochman pyta, jak żyć obok dawnych oprawców, jak mówić o niewyobrażalnej przemocy i co właściwie znaczy pojednanie po masowej zbrodni.

To jedna z najmocniejszych polskich książek reporterskich o traumie zbiorowej. Tochman nie upraszcza, nie moralizuje i nie daje łatwego domknięcia, przez co jego opowieść zostaje z czytelnikiem długo po lekturze.

Książka została nominowana do Nagrody im. Ryszarda Kapuścińskiego za reportaż literacki za rok 2010.