Reportaż z Kazachstanu o pamięci po łagrach i rosyjskim kolonializmie, który wciąż rzuca cień na ten region.

Książka o budowaniu nowego życia na gruzach starego, o zapominaniu i odzyskiwaniu pamięci. Autorka rekonstruuje losy domniemanych prowodyrów największego łagrowego powstania, rozmawia z dziennikarką walczącą o pamięć represji, potomkami Niemców oraz kazachstańską Polką. Uczestniczy w toastach u ujgurskiego księcia, odwiedza terapeutki leczące traumy dziedziczne.

Opinia jury Nagrody im. Ryszarda Kapuścińskiego (Ludwika Włodek): Książka o budowaniu nowego życia na gruzach starego, o zapominaniu i odzyskiwaniu pamięci. Autorka rekonstruuje losy domniemanych prowodyrów największego łagrowego powstania, rozmawia z dziennikarką walczącą o pamięć represji, potomkami Niemców oraz kazachstańską Polką. Uczestniczy w toastach u ujgurskiego księcia, odwiedza terapeutki leczące traumy dziedziczne. „Słucha, nie ocenia, daje wybrzmieć ich historiom."

Książka nominowana do 17. edycji Nagrody im. Ryszarda Kapuścińskiego za reportaż literacki (2026).