Bachmut

Zapis codzienności na ukraińskim froncie i próba utrwalenia historii miasta, które stało się symbolem wojny totalnej.

Ukraiński poeta i prozaik nie skupia się na walce z wrogiem, ale pokazuje frontową codzienność. „Zające w słonecznikach, koty głuche od eksplozji, susła przy kotle z zupą, śpiew ptaków nad ranem… Jest wojna, ale jest też natura." Tęsknota za bliskimi, frontowe małżeństwa, skromne świętowanie urodzin. Język bywa liryczny, bywa dosadny i wulgarny – autentyczny język żołnierzy. W eseistycznej części pisze o kulturowej historii miasta, wybitnych twórcach.

Opinia jury Nagrody im. Ryszarda Kapuścińskiego (Elżbieta Sawicka): Ukraiński poeta i prozaik nie skupia się na walce z wrogiem, ale pokazuje frontową codzienność. „Zające w słonecznikach, koty głuche od eksplozji, susła przy kotle z zupą, śpiew ptaków nad ranem… Jest wojna, ale jest też natura." Tęsknota za bliskimi, frontowe małżeństwa, skromne świętowanie urodzin. Język bywa liryczny, bywa dosadny i wulgarny – autentyczny język żołnierzy. W eseistycznej części pisze o kulturowej historii miasta, wybitnych twórcach. „Wróg nie może Ukraińców zepchnąć mentalnie do piwnicy. Nie może zabrać im horyzontu."

Książka nominowana do 17. edycji Nagrody im. Ryszarda Kapuścińskiego za reportaż literacki (2026).