Zmarł cesarz reportażu

UdostępnijShare on FacebookShare on Google+Tweet about this on Twitter

Autor:TVP
Źródło:TVP

Ryszard Kapuściński, jeden z najbardziej cenionych polskich pisarzy,
autor reportaży z wielu zakątków świata nie żyje. Twórca „Cesarza”,
„Hebanu” i „Wojny futbolowej” w marcu skończyłby 75 lat.
 
Ostatnie dni

Był autorem wielu reportaży i książek dotyczących problematyki całego
świata.  Od kilku lat wymieniano go jako poważnego kandydata do
literackiej nagrody Nobla.  Jak powiedział dziennikarz Mirosław
Ikonowicz, wieloletni przyjaciel Kapuścińskiego – pisarz przeszedł 19
stycznia operację nowotworu w szpitalu warszawskiej Akademii Medycznej
przy ul. Banacha.

Wybudzony po trzech dniach, rozmawiał z bliskimi. We wtorek doznał
rozległego zawału serca i pomimo wysiłków lekarzy zmarł ok. godz. 19.30.

Z Pińska na Czarny Ląd

Urodził się w 1932 r. w Pińsku na Polesiu (dziś Białoruś) w rodzinie
nauczycieli. Jako dziennikarz zadebiutował w wieku 17 lat w tygodniku
„Dziś i Jutro”, potem pisywał w „Sztandarze Młodych”. W roku 1951
rozpoczął studia na Wydziale Polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego,
przeniósł się jednak na historię.

Po raz pierwszy jako dziennikarz Kapuściński wyjechał w 1956 r. do
Indii, odwiedził także Afganistan i Pakistan. W następnym roku pojechał
do Japonii i Chin.

W 1958 przez 10 miesięcy pracował w Polskiej Agencji Prasowej, potem
zaproponowano mu etat w „Polityce”. W 1962 r. Kapuściński został stałym
korespondentem PAP w Afryce. O narodzinach Trzeciego Świata pisał w
„Czarnych gwiazdach” (1963) i „Gdyby cała Afryka” (1969).

W połowie 1967 r. podróżował po siedmiu azjatyckich i zakaukaskich
republikach Związku Radzieckiego. Owocem tej podróży jest książka
„Kirgiz schodzi z konia” (1968).

Świat pod ręką: z Ameryki Łacińskiej do Iranu

Na jesieni 1967 r. został korespondentem PAP w Ameryce Łacińskiej,
gdzie spędził pięć lat mieszkając w Chile, Meksyku, Boliwii i Brazylii.
Zaowocowało to dwiema książkami: „Chrystus z karabinem na ramieniu”
(1975) o Boliwii i Antylach i „Wojna futbolowa” (1978).

W 1974 r. Kapuściński rozpoczął pracę w tygodniku „Kultura” i wyjechał
do Angoli, tuż przed odzyskaniem przez nią niepodległości. Przebieg
wojny domowej, która się tam rozpętała opisał w książce „Jeszcze dzień
życia” (1976).

Pracując w „Kulturze”, w latach 1974-1980 Kapuściński bezustannie
podróżował, kilkakrotnie był w Etiopii i Iranie. Owocem tych podróży
stały się dwie książki, które przyniosły autorowi międzynarodowy
rozgłos: „Cesarz” (1978) o świetności i upadku Hajle Sellasje w Etiopii i
„Szachinszach” (1982)o dworze szacha Rezy Pahlawi w Iranie.

W latach 1989-1991 Kapuściński podróżował po upadającym radzieckim
imperium. Powstałe na podstawie zebranych materiałów „Imperium” to
trzecia książka Kapuścińskiego, która zrobiła karierę na Zachodzie. Jej
autor stał się najczęściej tłumaczonym polskim pisarzem. „Cesarza”
wydano na świecie 28 razy, „Imperium” – 23 razy.

W 1990 r. ukazał się pierwszy tom „Lapidarium” – zbiór drobnych
refleksji z przeczytanych lektur i podróży. („Lapidarium II” ukazało się
w 1995 roku, III – 1997, IV – 2000. V – 2002).

Kolejną książką Kapuścińskiego jest „Heban” (1998), w której autor
powraca do tematu afrykańskiego. W 2000 ukazuje się czwarta część cyklu –
„Lapidarium IV”. Jesienią 2000 wydany zostaje album fotograficzny, w
którym znalazły się zdjęcia z afrykańskich podróży Kapuścińskiego.

W 2003 r. ukazał się „Autoportret reportera”. W 2004 r. do księgarń
trafiły „Podróże z Herodotem”, książka która osiągnęła wielki sukces i
przyniosła autorowi prestiżowe nagrody. W 2006 r. Kapuściński wydał
tomiki poezji „Prawa natury” oraz zbiór wykładów „Ten inny”.

Bądź pierwszy, który skomentuje ten wpis!

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.


*