Autoportret reportera

O książce

„Autoportret reportera" to wydany w 2003 roku zbiór wypowiedzi Ryszarda Kapuścińskiego — fragmentów wywiadów, wykładów, rozmów i esejów — wybranych i ułożonych przez Krystynę Strączek. Choć nie jest to książka napisana „od początku do końca", powstała z niej spójna, osobista opowieść autora o własnym zawodzie, warsztacie i etyce reportażu.

Kapuściński definiuje w niej reportera jako kogoś znacznie więcej niż sprawozdawcę faktów. To świadek historii i pośrednik między kulturami, którego praca ma wymiar moralny i polityczny. Autor wielokrotnie podkreśla, że „do tego zawodu trzeba mieć charakter", a dobrym reporterem może być tylko dobry człowiek — wrażliwy, uczciwy i obecny tam, gdzie dzieje się coś ważnego. Pisze o odpowiedzialności wobec słowa, o pokusie manipulacji i o tym, dlaczego prawda w dziennikarstwie jest wartością nadrzędną.

Książka jest też refleksją nad reportażem jako formą sztuki, z pogranicza literatury i dziennikarstwa, oraz nad rolą mediów we współczesnym świecie. Stanowi swego rodzaju credo autora i klucz do rozumienia całej jego twórczości — od „Cesarza" po „Heban". To lektura nie tylko dla adeptów dziennikarstwa, lecz dla każdego, kto chce zrozumieć, jak rodzi się opowieść o świecie.

📖 Autoportret reportera – streszczenie i opracowanie → Etyka dziennikarstwa, warsztat reportera, motywy, cytaty i tezy do rozprawki.

Tematy

• Rola reportera w demokracji
• Etyka dziennikarstwa
• Odpowiedzialność wobec słowa
• Reportaż jako forma sztuki
• Świadectwo i prawda

Znaczenie

Posłannictwo autora jako przewodnika po rzeczywistości.

Zobacz także

• Autoportret reportera. Polskie wydania i ISBN.